LIEFDE voor later-

Leven met de dood voor ogen brengt vreugde op de dag dat je leeft. Dat heb ik van Prediker geleerd. Ik mag blij zijn te leven. Juist omdat ik tijdelijk te gast ben.

Nu leven mijn ouders niet meer, en blijft inderdaad de herinnering over. Dat is wat mij troost en inspireert voor de toekomst. Ik rouw wel- van binnen- maar onze kinderen zie ik nu zo anders. Ik zal hen niet overleven hoop ik. 

Zij zullen later wel op mij terug kijken. Op mijn man. Er over praten hoe we waren. Met elkaar. Met hen. Met familie en vrienden. Een foto van ons neerzetten? Wellicht. In ieder geval zullen zij een herinnering overhouden. 

Dat maakt stil. En het zet me aan het werk. Ik geef het maar door aan andere ouders. 

Waar kijken onze kinderen later op terug? Op ons schone huis? Of op de rijkdom waardoor ze konden eten en goed gekleed waren? Nee- 

Ik weet wel hoe mijn moeder omging met dat soort dingen, maar het is niet meer relevant. Ik kan zeggen: ‘wat fijn dat het opgeruimd was’, maar het troost me op geen enkele manier.

Van belang is: hoe ik getroost bén. Destijds. Dat helpt vandaag de dag. 
Of ik tevergeefs kwam voor een gesprek of niet. Hoe er spelletjes met mij gedaan zijn- en of we kopjes thee dronken. Was er tijd? Hoe spraken de ouderlijke ogen mij aan? 

En nog iets. Of mijn gevende liefde als kind ook opgemerkt is. Ben ik geknuffeld, ben ik gezien? Was er humor en werd er sorry gezegd? Welke warmtegevende tradities hadden we? Ik ben God dankbaar dat ik mij geliefd wist door mijn vader en mijn moeder.

Maar als iemand dat gevoel niet heeft is er tóch hoop. Want we kunnen nu zorgen voor onze kinderen na onze dood. 

Wat vindt ons nageslacht, als ons huis opgeruimd en de spullen verdeeld moeten worden? Er wordt gekeken in lades en kastjes en schoenendozen die we nu als persoonlijk beschouwen. 
 
We kunnen nu al creëren. Zijn er fotoboeken? Persoonlijke briefjes en zorgvuldig uitgezochte cadeautjes? Zijn er koffertjes waarin spulletjes van vroeger bewaard zijn? Ik noem maar wat. We kunnen liedjes bedenken, en lieve woorden die met hun naam te maken hebben.

Wat maar liefkoost- dat beklijft wel!

Hoe willen wij zijn? Dat op een rijtje zettend, sluit het tegenovergestelde uit. Hoe wij niet willen zijn. Als er veel emotionele pijn is wil je liever niet herinneren. Ik wens je sterkte- dat is erg moeilijk.

Denk nu niet: wat moet ik doorgeven als ik zelf slechte voorbeelden gehad heb? Geef zélf het goede door. Begin iets nieuws. Daar kan voor gebeden worden. Het voornaamste om te slagen is wijsheid. Ook geleerd van Prediker.

En het is gratis te krijg. Bij God.